skyscraper

please be mine.

anna | 22-02-2011 | 16:54 | Link | Reacties (0)

deel 5

One hand in the air for the big city
Street lights, big dreams, all looking pretty
No place in the world that can compare

(empire state of mind - alicia keys & Jay-z)  

ik zucht en zet mijn muziek wat harder. de vrouw die naast me in het vliegtuig zit, snurkt echt heel hard. ik doe mijn ipod op het hoogste volume en luister weer verder naar het liedje waar ik net naar luisterde..New York, concrete jungle where dreams are made of,There's nothing you can't do,Now you're in New York,These streets will make you feel brand new,Big lights will inspire you,Hear it for New York. Ik glimlach en denk alvast aan de avonturen die ik daar ga beleven. Ik ga eindelijk mijn vader ontmoeten.. als het goed is tenminste. Nick had me gister nog gesms't dat hij me op zou wachten en dat hij een goede vermomming had. Ik ben benieuwd. Als hij maar niet met een vreselijk pa k aankomt, zoiets wat de tweeling in hun verkleedkist hadden. Piraat of Cowboy. Nee, dat zal te veel opvallen, dat weet hij zelf ook wel. Toch? Het lampje gaat branden, wat betekent dat we gaan landen. ik druk mijn ipod uit en staar uit het raampje. Tussen de bewolking door zie ik een glimpje wat me bekend voor komt uit Gossip Girl, de Hamptons. 

Ik loop de deur door naar de aankomsthal, met achter me mijn 2 koffers. Ookal blijf ik hier maar 2 weken, als ik mijn vader vindt tenminste. Ik kijk zoekend om me heen, op zoek naar Nick. Hij zou hier ergens moeten zijn. Hij had gezegd dat hij hier zou staan om op me te wachten. Iemand tikt om me schouder. Als ik me ondraai zie ik een best wel jonge man met bruin krullletjes haar. Hij komt me ergens bekend voor. Hij heeft een donkerbruine lange baard en een grote krulsnor, waardoor hij ouder lijkt.  ‘Kan ik u helpen?’ vraag ik aan hem. Hij glimlacht uitdagend naar me. ‘Don’t you know who i am?’. Ik schud me hoofd, ‘no I’ve no idea’. Hij begint hard te lachen. Die lach komt me ookal zo bekend voor. Dan weet ik het opeens. ‘No way, Nick you’re crazy’ zeg ik hard. Hij stopt met lachen en kijk me dan serieus aan. ‘Yeah, what do you think?’. ‘You’re so sexy now’ zeg ik sarcastisch. ‘Cool, maybe I will keep this look’ zegt hij vrolijk. Hij wilt me zoenen maar ik duw hem snel weg, ‘no don’t’ zeg ik. Nick kijkt me verbaasd aan, ‘why?’. ‘I won’t kiss you with that weird beard’ zeg ik dan. ‘But you just said It’s sexy’ zegt hij verbaasd en beledigd. Ik moet lachen, ‘no i was just joking’. Nick kijkt me zogenaamd verdrietig aan, maar ik heb hem door. Ik geef hem een speelse duw. ‘C’mon you were joking too. I know you Nick’ zeg ik. Hij glimlacht en slaat een arm om me heen, ‘you’re good babe’. Ik glimlach, ‘i know that’ zeg ik lachend. Hij pakt een koffer van me en we lopen naar auto. Geen last van gillende fans, geen paparazzi die ons storen. Gewoon Nick en Ik.

‘So this is the famous times square’ zeg ik vol bewondering. Ik kijk mijn ogen uit, het is echt heel druk hier. Ik probeer me voor te stellen hoe mijn moeder hier bijna elke dag over kwam, en het normaal zou hebben gevonden. Nu sta ik hier, met Nick, vol bewondering om me heen te kijken. ‘It’s awesome right?’ vraagt hij. Ik glimlach, ‘i think i’m in love with New York’. Hij kijkt me beledigd aan, ‘but I thought you loved me’ zegt hij zielig. Ik glimlach, ‘ofcourse i do’. Hij heeft op mijn verzoek die verschrikkelijke baard en snor afgedaan en draagt nu een baseballpetje en een zonnebril. We lopen hand in hand over times square. Het is druk, heel druk zeg maar. Overal lopen mensen, toeristen en echte new yorkers. Alles loopt door elkaar rond, Chinese toeristen en nette zaken vrouwen. ‘misschien kunnen we beter naar central park gaan en daar wat rondhangen?’ zeg ik, ‘hier is het wel heel druk. Ik kom wel een keer terug’. We nemen de taxi naar het central park, wat maar paar blokken verderop is. Minder dan 10 minuten stopt de taxi al voor de ingang, Nick betaalt en ik loop alvast het park in. Bij de ingang staat een hotdog verkoper. Ik voel mijn maag knorren en besluit er een te nemen. Nick komt naast me staan. ‘hungry?’ vraagt hij. Ik schud mijn hoofd. ‘Nope’ zeg ik. Hij slaat zijn arm om me heen en trekt me mee het park in. We gaan op het dichts bijzijnde bankje zitten. ‘wanneer kom je weer terug in New York?’ vraag ik. ‘over iets minder dan 2 weken, eerst is Joe’s verjaardag dan zijn we hier weer’. ‘2 weeks.. i don’t know if i can miss you 2 weeks’ zeg ik zacht. Nick zucht, ‘you have to. Ik blijf 2 weken in New York, daarna zie ik je een hele tijd niet meer’. Hij geeft een kus op mijn voorhoofd, waardoor ik moet blozen. ‘I will miss you too, maar we spreken elkaar zo veel mogelijk oké?’. Ik zucht en knik, ‘okee’ zeg ik met tegenzin. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en zo zitten we een tijdje. We staren naar de mensen die voorbij komen. ‘ik ben echt blij dat niemand me herkent heeft’ zegt Nick na een tijdje. ‘why? Vind je het zo erg dan?’ zeg ik verbaasd. ‘Nee maar ik vind het vervelend voor jou’ zegt hij zacht. Ik schud mijn hoofd, ‘it doesn’t matter. Ik vind het niet erg hoor’ zeg ik. Ik begin te gapen. ‘Moe?’ vraagt Nick. Ik knik langzaam, ‘slecht geslapen de afgelopen dagen’ zucht ik. ‘ik breng je wel weer naar je hotel, als je wilt?’ vraagt Nick. Ik knik en sta op, ‘okay let’s go’.

De volgende middag loop ik door Manhattan, ik had geen geld voor de taxi. Gelukkig is het huis maar 4 blokken verder vanaf mijn hotel. Niet zo heel ver dus. Hoe dichterbij ik kom, hoe groter de huizen worden. In het begin waren er allemaal flats, nu loop ik langs grote oude panden. Ik glimlach naar een oud vrouwtje met een gek klein hondje, in plaats van dat ze naar me terug glimlacht krijg ik een doodelijke blik. Vaag. Ik kom de straat in van mijn vader. Ik kijk naar de nummers van de huizen, nog 2 huizen verder en ik ben er. Ik stop voor een groot beige huis met een trapje voor de ingang. Ik kijk naar het nummer, en kijk weer op het witte briefje met het adres wat Linn voor me had opgezocht. Ik sta een minuut lang naar de grote zwarte deur te staren en probeer moed te verzamelen. ‘Kom op, je hebt niks te verliezen’ zeg ik zacht om me moed in te spreken. Ik zucht en loop het trapje op. Mijn high heels maken een klikkend geluid op het beige marmer. Ik druk op de zwarte deurbel, een hard geluid hoor ik aan de andere kant van de deur. Een tijdje gebeurt er niks, maar dan zwaait de deur open. Een kleine vrouw, ik schat in de 50, staat voor me en kijkt me verbaasd aan. ‘Kan ik u helpen?’ vraagt ze me. Ik wil wat zeggen maar er komt niks uit mijn keel. ‘ehh.. eh.. eh’ is het enige wat ik uit kan stamelen. De vrouw kijkt me vragend aan en knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Is.. ehh.. John t.thuis?’ stamel ik dan maar. Leuk, ik maak nu niet echt een goede eerste indruk. Ze zucht, ‘John is op dit moment niet thuis’ zegt ze dan langzaam. ‘Oh’ stamel ik. ‘Moet ik iets aan hem doorgeven?’ zegt ze. Ik haal diep adem. ‘Nee, weet u wanneer hij thuis komt? Dan kom ik dan nog wel langs’. Ze moet nadenken, er verschijnen diepe rimpels in haar gezicht en trekt haar ogen weer tot spleetjes. ‘Hij komt over 3 uur thuis’ zegt ze dan kortaf. Ik kijk op mijn horloge. 3 uur… dat is wel heel lang wachten. Maar ik wil hem per sé vandaag zien, morgen heb ik het lef er misschien niet voor. ‘oke, dan kom ik dan over 3 uur terug’ zucht ik. Ze haalt haar wenkrbouw op en kijkt me afkeurend aan. ‘oke dag’ zegt ze kortaf en slaat de deur voor mijn neus dicht. Ik staar verbaasd naar de deur, nou lekker dit.  Ik loop de trap af en kijk om me heen. Wat zal ik deze 3 uur gaan doen? Ik kijk om me heen, opzoek naar iets interessants. Dan herinner ik me weer de starbucks waar ik net langsliep op weg hier naartoe, geen 5 minuten lopen. Ik pak mijn iphone en loop de straat uit. De afstand viel best mee. 3 minuten later sta ik al in de starbucks voor de toonbank. ‘een frappuchino’ zeg ik. Een onhandige jongen met een sullig brilletje maakt mijn bestelling terwijl ik ondertussen mijn portemonee uit mijn tas probeer te vissen. Het lukt alleen niet. vanmorgen had ik mijn tas volgepropt met spullen waarvan ik dacht dat het van pas zou komen. Een camera, 3 ipod oortjes, een notie boekje, 9 lipgloss, 2 zonnebrillen en ga zo maar door. Ik kijk achter me waar een rij ongeduldige mensen me boos aan sta te kijken. Ik zucht en leg wat spullen op de toonbank en doe nog een poging. iemand geeft me een klein duwtje en gaat voor me staan. ‘ik betaal wel’ zegt ze, ‘anders gaan er hier zo nog doden vallen’ grapt ze erna. ze moeten lachen om haar eigen grap. ‘dankje’ zeg ik zacht. ze pakt een grote Louis vuitton portemonnee uit haar tas en haalt er een briefje van 50 uit. ze bestelt voor zichzelf wat, en ik prop snel weer wat spullen terug in mijn tas. Als ze betaalt heeft geeft ze mijn beker en loopt naar een tafeltje. Ik weet niet wat ik nu moet doen, ergens anders zitten en het geld straks geven of tegenover haar aan het tafeltje gaan zitten. Ik kies voor het laatste. Langzaam loop ik naar haar tafeltje en zet mijn tas op de tafel. ‘Dankje’ zeg ik nogmaals. Ik zet mijn beker op tafel en zoek nog een keer naar me portemonnee. Deze keer kan ik hem wel vinden. Ik pak een briefje van 5 dollar eruit en geef dat aan haar. ‘Hoeft niet hoor’ zegt ze. ‘Nee, hier’ zeg ik en leg het briefje voor haar neer. Ze staart me een paar seconden aan, haar blik gaat van boven naar beneden. Ik voel me ongemakkelijk, ik pak mijn tas en beker en loop richting de uitgang. ‘Hey’ hoor ik haar stem roepen. Ik draai me naar haar toe. ‘kom je niet hier zitten?’ zegt ze verbaasd. Ik haal mijn schouders en doe weer een stap naar haar toe, ‘als jij het wilt’ zeg ik. Ze glimlacht, ‘ja dat wil ik’. Ik loop weer naar het tafeltje, leg de tas naast me en ga op de stoel zitten.

anna | 07-09-2010 | 20:11 | Link | Reacties (6)

your biggest fan

Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. ‘is John mijn vader?’ vraag ik dan maar. Mijn tante kucht, waarschijnlijk om tijd te rekken. ‘John is de ex van je moeder’ zegt ze uiteindelijk. ‘Ja dat begreep ik al uit die brieven’ zeg ik. ‘Heb je de brieven gevonden?’ vraagt mijn tante verbaasd. ‘ehm.. ja paar dagen geleden’ zeg ik zacht. ‘ik dacht dat ik ze goed had verstopt’ mompelt mijn tante zacht. ‘Jammer dan, ik heb ze gevonden. Maar wie is John?’ zeg ik. ‘De ex van je moeder, dat zei ik net toch al’ zegt mijn tante een beetje geïrriteerd. ‘Ja, maar is hij mijn vader. En wat weet je nog meer van hem?’ zeg ik. Ik schop mijn hakken in een hoekje gooi mijn tas op de tafel en ga op de bank zitten. De honden komen naar me toe lopen en gaan voor me zitten. Ze leggen hun hoofden op mijn knie om aandacht te trekken. Ik glimlach en aai ze over hun hoofd. ‘Ik had je moeder beloofd  dit nooit aan jou te vertellen’ zucht ze. Fuck, ze gaat het niet vertellen. Een naar gevoel komt in mijn maag, waarom mag ze het niet vertellen? ‘maar ik doe het toch,’ zegt ze uiteindelijk. Mijn hart maakt een sprongetje. ‘oké ik vertel je wat je moet doen. Loop naar boven, naar mijn kamer. Onder het bed staat een klein wit kistje. Er zit een slot op. Het sleuteltje zit in mijn sieraden kistje’. Zegt ze langzaam. Ik herhaal langzaam in mijn hoofd wat ze heeft gezegd zodat ik het niet vergeet. ‘wat zit er in dat kistje?’ vraag ik nieuwsgierig. ‘dat zul je wel zien, bel me maar terug. Wij komen over 3 dagen thuis’ zegt ze. ‘okee, veel plezier nog’ zeg ik vrolijk. ‘succes schatje’ zegt mijn tante en ze hangt op. Ik spring van de bank, struikel over mijn schoenen die zoals altijd ergens rondslingeren, en sta weer op. Met 3 treden tegelijk ren ik de trap op, hijgend kom ik in de kamer van me tante en oom. Ik laat me hurk naast het bed en haal er een grote doos van onder aan. ‘een  wit kistje’ zei ze. Ik open de doos, niks bijzonders oude kleren en oud speelgoed van Jen. Ik gooi het uit de doos op het bed. Geen wit kistje te vinden, shit. Ik kruip onder het bed, ik zie geen hand voor ogen. Ik zucht en kruip er weer vanonder vandaan, zaklamp? Nee hebben we vast niet, dan krijg ik een idee. Ik haal mijn iphone uit mijn zak, die zal wel genoeg licht geven. Ik kruip weer onder het bed, en ja nu zie ik wat meer. Tussen wat dozen staat een wit kistje. Ik kruip er naar toe en grijp er naar. Opeens voel wat getril in mijn hand. Fuck, ik word gebeld. Ik zucht en kruip met het kistje onder mijn arm weer onder het bed vandaan. ‘it’s Mel’ zeg ik als ik opneem. ‘hey Mel, with Nick. Is het goed als ik morgen wat later kom? Ongeveer 6 uur want ik moet nog wat regelen voor de tour’ zegt Nick. ‘okee is goed hoor, dan ga ik morgen wel werken’ zeg ik. Stiekem baal ik er wel van, maar het komt me wel goed uit. ‘okee, tot morgen’ zegt Nick. ‘see you tomorrow honey’ zeg ik. En hang op. Ik strijk met mijn hand over het kistje om het stof eraf te halen. Hoe lang zal dit daar hebben gelegen? Ik probeer hem open te krijgen, maar het lukt me niet, logisch. Ik stop de spullen die ik op het bed heb gegooid weer netjes in de doos en schuif die weer onder het bed. Daarna sta ik op en zet het kastje voorzichtig op de make-up tafel van mijn tante. Ik doe de la open opzoek naar een sieraden kistje. Als ik kijk schrik ik. ‘shit ze heeft 4 sieraden kisten’ mompel ik boos. Ik zucht, ook dat nog. Ik begin bij het grootste kistje, een roze met zwarte bloemen erop. Ik open het voorzichtig en kijk naar de vele sieraden die erin liggen. een voor een leg ik ze voorzichtig op het tafeltje. Dit kan nog eens lang gaan duren. Als ik klaar ben met al 2 sieraden kistjes wil ik de moed al opgeven. Nog 2 te gaan, en die zien er ook niet bepaald klein uit. Welke nu? Ik kies de zilvere. Voorzichtig haal ik weer alle sieraden eruit, zoals ik met de andere sieraden ook heb gedaan. Helemaal onderaan in het kistje licht een klein goud sleuteltje. Zal dit hem zijn? Ik pak het sleuteltje en klem het in mijn hand. Ik kijk naar het slotje van het kistje, het is ook goud. Zou dit het echte sleuteltje zijn? Daar kan ik maar op een manier achter komen, door hem erin te stoppen. Voorzichtig stop ik het sleuteltje erin, zodat het niet breekt. ‘Het past’ zeg ik opgelucht. Ik draai het sleuteltje en als ik een klik hoor maakt mijn hart een sprongetje. Voorzichtig maak ik het kistje open. er liggen brieven in, een paar foto’s en nog wat dichte enveloppen. Ik prop de sieraden weer in het kistje en loop de kamer uit. Ik ren de trap weer af en plof op de bank. Ik leun naar achter en leg mijn voeten op tafel. Ik open het kistje weer en staar naar de de enveloppen. Voorzichtig haal ik alles eruit en kijk naar de inhoud. Ik pak er een foto uit en bestudeer het. Een jonge vrouw, ongeveer 19 jaar en een man van net iets ouder staan glimlachend erop. Achter hen staat het Vrijheidsbeeld. ‘New York’ fluister ik zacht. Mijn moeder had het vaak over New York. ‘Als je later groot bent gaan we er een keer naartoe’ zei ze altijd. Ze was er opgegroeid. ‘Als je later groot bent zal je het een geweldige stad vinden’ zei ze ook. Ik glimlachte altijd en knikte. Mijn oma en tante hebben haar uitgestrooid daar, in een park ergens in Manhattan. Ze had opgeschreven dat ze daar wilde uitgestrooid worden. ‘Ik wil op de mooiste plek op de aarde uitgestrooid worden’ had ze een keer tegen mijn oma gezegd. Ze had nooit verteld dat het New York zou zijn, maar mijn oma begreep dat. Ze was er op gegroeid, naar school gegaan, verliefd geworden. En waarschijnlijk zou ik daar ook ontstaan zijn. Ik bestudeer de jongen, zal dat John zijn? Is dat mijn vader? Ik bekijk hem goed, bruin haar en een schattig neusje. Ik lijk wel op hem, vind ik. De neus heb ik van hem en de glimlach ook. Perfecte witte tanden heb ik dus van hem. Ik kijk op de achterkant van de foto. Tot mijn verbazing staat daar ook nog wat. Mandy & John, forever together, New York. Staat er op de achterkant. Mijn hart maakt weer een sprongetje, dus het is John. Ik moet gapen en sla snel een hand voor mijn mond. Ik pak nog een foto uit het kistje, weer staat mijn moeder met diezelfde man, John. Ze staan voor een klein bloemen winkeltje, Mandy’s flowershop. Staat op het bord. Mijn ogen worden zwaarder en ik doe ze dicht. Heel even maar, neem ik mezelf voor.
Als ik wakker word moet ik paar keer knipperen om te wennen aan het licht. Ik schrik als ik besef dat ik op de bank lig. ‘fuck’ zeg ik hardop. Standaard kijk ik naar mijn horloge, half 10. Nog een uur de tijd om op mijn werk te komen. ik probeer te bedenken wat ik gister heb gedaan. Kleine beelden schieten door me heen. Inception, Nick, paparazzi, Kistje, John & Mandy. De kleine details laten me weer herinneren wat ik gister allemaal heb gedaan. ‘Fuck het kistje’ zeg ik geschrokken. Ik ga rechtop zitten en kijk zoeken om me heen. Het kistje staat op het tafeltje, en verschillende enveloppen en foto’s liggen op de grond voor de bank. Ik raap ze voorzichtig op en stop ze weer weg in het kistje. Ik sta op en pak het kistje op. Ik loop naar de keuken, gooi wat eten in de voedselbakken van de honden en doe de deur voor ze open. Meteen komen ze aangerend. Ik glimlach en ren naar boven om te douchen. Ik ren mijn kamer in en  zet het kistje voorzichtig neer op mijn nachtkastje. Ik loop naar mijn kast en haal er een zwarte broek uit, lekker casual. Een zwart T-shirt met een tekst met witte letters, een zwart met wit jasje passen er perfect bij. Ik loop naar de badkamer en stap in de douche. Het koude water glijdt langs mijn lichaam, meteen ben ik al wat wakkerder. Met tegenzin stap in de douche uit. Ik veeg de spiegel schoon en bekijk mezelf in de spiegel. Een dun meisje met bruin haar, grote ogen, een grote witte glimlach en een mooi gebruinde huid. Mensen vinden me knap, ze noemen me perfect. Dat snap ik niet, iedereen is perfect, op zijn eigen manier. Ik heb de uitstraling mee gekregen daar heb ik geluk mee. Maar ik vind mezelf niet perfect, ik heb alleen geluk gehad.

‘te laat’ zegt Linn sarcastisch als ik binnen kom lopen. Ik kijk op de klok kwart voor 11, inderdaad te laat maar ik heb er al op gerekend. ‘Oeps sorry’ zeg ik beschamend. ‘Je weet dat je nu moet trakteren he’ zegt Linn lachend. ‘yeah i know, maar ik heb een verassing voor je’ zeg ik vrolijk. Ik pak 2 starbucks bekers uit mijn tas. Linn begint te lachen, ‘je kent me te goed’ zegt ze. Ik glimlach, ‘i know’. Ik geef haar de beker Starbucks. ze neemt het dankbaar aan en snuift de geur van koffie op. ‘net wat ik nodig had’ zegt ze. Ik kijk haar vragend aan, ‘vervelende klanten net’ zei ze droog. Ik zeur maar niet door, ze vertelt me toch niet meer. ‘okay, dus ik ben je redende engel?’ zeg ik vrolijk. Linn begint te lachen, ‘ofcourse Mel, dat ben je toch altijd?’. Ik glimlach, en loop naar achter het kantoortje in. Ik gooi mijn tas op de bank en trek mijn hakken uit. Ik loop naar het magazijn en pak een paar all-stars uit een doos. Ik pak een paar sokken uit mijn tas en trek ze aan. Linn komt het kantoortje inlopen, ‘Mel kan je nu even komen, een groep toeristen is er’ zegt ze. Ik knik en loop snel achter haar aan. Linn overdreef niet, een grote groep toeristen staan in de winkel en passen. Meteen komen er een stuk of 5 naar me toe. ‘heb je deze in maat 8?’ vraagt er een. Ik knik. Over een half uurtje is het eindelijk rust. ‘eindelijk’ zucht ik opgelucht ik laat me vallen op een bankje en doe mijn ogen dicht. ‘zware nacht gehad?’ vraagt Linn terwijl ze op de laptop achter de balie staat. ‘Valt mee, ik was gisteravond naar Inception geweest. Bestwel leuke film, maar ik had hem niet echt gevolgd’ zeg ik. ‘O vet, ik ga morgen’ zegt Linn enthousiast. Ik glimlach, ‘en ik moet je nog wat vertellen’ zeg ik. ‘tell me’ zegt Linn. Ik loop naar de balie en ga op een barkruk tegen over haar zitten . ‘ik weet misschien wie mijn vader is’ zeg ik zeg ik zacht. ‘Echt?’ roept Linn verbaasd. Ik knik, ‘ja, ik had brieven van hem gevonden aan mijn moeder.  Toen belde mijn tante gister en die heeft me verteld over een kistje. Die heb ik gevonden en daar zitten ongeopende enveloppen en foto’s van mijn moeder en hem samen’ zeg ik. Linn kijkt me enthousiast aan, ‘dat is geweldig’ zegt ze blij. Ik glimlach, ‘yeah i know, i’m so happy’. ‘Wat is zijn naam? En hoe weet je dat het jouw vader is?’ vraagt ze. ‘John, zijn achternaam weet ik niet. Ik voel dat hij mijn vader is. Ik heb he kistje in mijn auto staan, moet ik hem halen?’ vraag ik. Linn knikt, ‘ja ga het halen’ zegt ze blij. Ik sta op en pak de autosleutels uit mijn tas en loop de winkel uit. Als ik omkijk zie in Linn me nakijken. Ik glimlach en loop de hoek om waar mijn auto geparkeerd staat. Ik pak het kistje van de achterbank en loop weer naar de winkel. Linn staat me al op te wachten. Ik moet lachen om haar enthousiasme. ‘wauw wat een mooi doosje’ zegt ze als ze het in mijn handen ziet. ‘van mijn moeder’ zeg ik. Ik loop naar haar toe en ga weer aan de bar zitten. Ze pakt een barkruk en gaat tegenover me zitten. Ik maak het voorzichtig open en schuif het naar haar toe. Linn buigt zich nieuwsgierig voorover en bekijkt de inhoud. Ze haalt er een foto uit, dezelfde die ik gister heb bekeken. ‘wauw is dat je moeder’ zegt ze. Ik knik, ‘ja en dat is misschien mijn vader’ zeg ik en wijs naar John. Linn knikt goedkeurend, ‘niet slecht hoor’ zegt ze. Ik leg de enveloppen op tafel en bekijk de andere foto’s. ‘hey hier staat je naam op’ zegt Linn verbaasd. Ze pakt de envelop en laat hem aan mij ziet. Ze heeft gelijk, for my lovely Melody staat er met kleine letters in een hoekje op een envelop. Ik pak de envelop, hij voelt zwaar aan. ‘zal ik hem openmaken?’ vraag ik aan haar. ‘Duhh natuurlijk, open it’ zegt ze. Voorzichtig scheur ik de envelop open. er zit een brief in. Ik begin voor te lezen.

Lieve Melody,
ik wist dat je er ooit achter zou komen, ik voelde dat je net zo nieuwsgierig bent zoals ik. Dat heb je dus geloof ik van mij geërfd. Waarschijnlijk weet je al van John, anders zou je tante het je nooit verteld hebben. wees trouwens niet boos op haar, ze heeft het aan me beloofd vlak voordat ik stierf. Deze brief schrijf ik nu terwijl ik in het ziekenhuis lig, de dokter zegt dat ik niet lang te leven heb, hooguit een paar dagen. Ik weet het, het klinkt zo cliché net alsof het uit een film komt, een vrouw gaat dood en vlak voordat ze sterft schrijft ze een brief naar iemand. This is real, this isn’t a movie. This is your life, and the mine. Maar ik schrijf deze brief dus niks voor niks. Na al die jaren geen vader, en geen moeder te hebben verdien je er wel 1. Je hebt de foto’s vast ook wel gezien.
toen ik ongeveer 17 jaar oud was ontmoette ik John Drew Stone via vrienden. We

‘Shit’ zegt Linn en staat op. Ik kijk achter me, een paar klanten lopen de winkel in. ‘Ik help ze wel’ zegt ze. ‘Ga maar door met lezen’. Ik schud mijn hoofd, ‘nee, ik wacht wel’ zeg ik. Linn loopt naar de klanten toe en helpt ze. Ik wacht geduldig tot ze klaar zijn en als Linn weer tegenover me gaat zitten ga ik weer verder.

We waren vanaf die dag onafscheidelijk. Het begon allemaal met beste vrienden, maar uiteindelijk groeide er iets tussen ons en na paar maanden waren we officieel een stel. Opa en oma verhuisden dat jaar weer terug naar Nederland, waar ze geboren waren. Ik bleef bij John wonen in zijn appartement in hartje New York. Zijn vader had een goed lopend bedrijf, en had dus veel geld. John was zijn enige zoon, dus als zijn vader stierf zou hij het geld erven. In die tijd was ik nog actrice, en speelde ik in verschillende kleine films. 2 jaar lang waren wij gelukkig samen. John had een goede baan, en ik had vaak een rol. John zou binnen kort een grote carrière maken, en ik deed alles ervoor omdat zo te houden. Tot op de dag dat ik ontdekte dat ik zwanger was, van jou. Ik was de laatste tijd vaak misselijk en voelde me niet goed. Ook at ik niet normaal veel. Ik besloot jou te houden, ookal was ik 19 ik was volwassen genoeg om voor jou te zorgen. Ik pakte mijn spullen, boekte een ticket en vloog terug naar Nederland. John wist van niks, ik wou zijn carrière niet in de weg staan. Het ging zo goed met hem, hij was zo blij met zijn baan. Als ik bleef betekende dat hij alles moest opgeven voor jou, dat wilde ik hem niet aandoen. Ik heb een briefje op tafel voor hem achter gelaten en ben dus meteen vertrokken naar Nederland, naar opa en oma. Die ochtend was de laatste keer dat ik hem gezien heb. Ik heb hem ooit een keer opgebeld maar durfde niks te vertellen over jou.
Ik hoop heel erg dat je jouw vader kan vinden, ik ben 100% zeker dat John je vader is. Als hij je niet gelooft laat je hem deze brief lezen, en in deze envelop zit een een kettinkje die ik van John heb gekregen. Ik wil dat je John gaat zoeken, reis naar New York. Daar zal hij vast nog wel wonen. Neem wat geld van mijn erfenis, want New York is duur.

Lieve Melody, ik ben er altijd voor je.
liefs Mama.

Ik stop met lezen en lees de laatste 2 regels nog een keer in mijn hoofd. ‘Wow’ zegt Linn, ‘wat een avontuur’. Ik glimlach, ‘echt iets voor me moeder’ zeg ik. ‘en wat ga je nu doen?’ vraagt Linn. Ik haal mijn schouders op, ‘I don’t know, naar New York denk ik?’ zeg ik. ‘ja, maar hoe wil je hem vinden dan?’ vraagt Linn. Hmm ze heeft gelijk, hoe ga ik hem ooit vinden in zo’n mega stad. Ik kijk naar de laptop, ‘logisch internet’ zeg ik dan blij. ‘geniaal’ roept Linn blij. Ik pak mijn barkruk en kom naast haar zitten. ‘Googelen gewoon maar?’ vraag ik. Ze haalt haar schouders op, ‘ja denk het wel’.  Ze gaat naar Google, en typt John Stone in en drukt op zoeken. 1020 sites gevonden bij deze zoekopdracht staat er bovenaan. ‘shit, dit gaat nog lang duren’ zegt ze. Dan krijg ik een idee, ‘hij heette John Drew Stone, als je dat typt zullen er niet veel overblijven. Als je er dan ook New York achter zet zal het nog makkelijker worden’ zeg ik. Linn doet wat ik zeg en typt het allemaal in. Nu blijven er niet meer zo veel zoekresultaten over. Linn klikt op de eerste link die er komt te staan. Een site van een tijdschrift komt er te staan. Hij linkt ons door naar about us. En daar staat hij dan, John drew Stone, uit New York. De eigenaar van het tijdschrift. ‘is die gast de eigenaar?’ vraagt Linn. Ik haal mijn schouders op, ‘blijkbaar’. We gaan de andere sites af maar het gaat allemaal over dezelfde John Drew Stone. Linn knikt op een foto en zoemt in. ‘dit is hem’ zeg ik zacht. Ik staar naar de foto. Zijn haar is nog dezelfde kleur als op de oude foto’s, zijn glimlach is een beetje veranderd. Linn opent een word document en typt zijn adres over, ‘zozo Manhattan’ zegt ze bewonderend. Daarna boekt ze een ticket voor me en regelt nog de andere dingen, binnen een uurtje is ze klaar.  ‘okee nog even doornemen zegt ze dan. Je vertrekt overmorgen, je verblijft in dat hotel daar’ ze wijst naar een foto van een hotel en het adres zet ze ook in het word document, ‘alles heb ik net voor je geregeld’ zegt ze. Ik kijk haar verbaasd aan, ‘wow dat is echt snel’ zeg ik bewonderend. Ze glimlacht, ‘ik ben goed in plannen en regelen, daarom heeft me vader me deze winkel gegeven’ zegt ze. Ik glimlach en kijk op de klok. ‘shit half 6’ zeg ik geschrokken. Over een half uurtje staat Nick al voor mijn deur. ‘ik moet nu gaan, ik moet de honden nog uitlaten en daarna me klaarmaken’ zeg ik. Linn knikt en print het word document voor me uit. ‘asjeblieft, en bel als je geland bent in New York’ zegt ze. Ik neem hem dankbaar van haar aan en besluit om zeker een paar schoenen voor haar te kopen als ik in New York ben. Dat heeft ze wel verdiend. Ik geef haar een knuffel en doe mijn hakken weer aan. Ik zwaai als ik de winkel uitloop, ‘ik zie je snel’ roep ik. Ze glimlacht en doet een kushandje naar me. Ik loop de winkel uit naar mijn auto.

Zodra ik thuis kom loop ik een rondje door de straat met de honden. Als ik terug kom loop ik naar de overburen en bel aan. De buurvrouw doet open, ‘haai Melody waar kan je mee helpen?’ vraagt ze me verbaast als ze me ziet staan. ‘Ik wou vragen of u kunt oppassen op de honden, ik ga overmorgen naar New York en mijn oom en tante komen over 2 dagen pas terug. Dus ik wou jullie vragen of jullie 1 dagje op de honden zouden willen passen’ zeg ik en zet een pruillip op. ‘Ja is goed hoor’ zegt ze. Ik glimlach en bedank haar. Ik loop de stoep af en steek de straat over. Ik kijk op mijn horloge en schrik als ik zie dat het al kwart over 6 is. Ik doe de voordeur open en kijk om als ik een auto op onze oprit hoor stoppen. Nick stapt uit en loopt naar me toe,hij draagt een wit t-shirt met daarover een zwart vestje,  ‘Hey beautifull’ zegt hij als ik naar hem toe loop. Ik geef hem een knuffel, ‘rockstar’ zeg ik glimlachend. ‘ik moet me alleen nog even omkleden, kom net pas van me werk’ zeg ik. Ik doe de voordeur open en trek hem aan zijn arm mee naar binnen. ‘you look perfect’ zegt hij, ‘don’t change your clothes’. Ik glimlach, ‘maar ik heb net gewerkt’. ‘maakt niet uit, let’s go’ zegt hij. Ik haal mijn schouders op en pak mijn tas weer op en loop samen met hem de deur uit. Ik stap in de auto en pak mijn mobiel terwijl Nick wegrijdt. ‘nog even wat regelen’ zeg ik. Ik stuur snel een sms’je naar demi, honey, hoelaat vertrekken jullie morgen? Hoelaat kan ik afscheid van je nemen? x en leg daarna mijn iphone weer weg. ‘waar gaan we eigenlijk heen?’ vraag ik aan Nick. Hij glimlacht geheimzinnig, ‘dat zul je wel zien, we hebben deze keer geen last van de paparazzi dat beloof ik je’ zegt hij. ‘awh please’ zeg ik zacht en zet mijn pruillip op. Nick heeft het niet inde gaten omdat hij zich concentreert op de weg. Ik probeer zijn aandacht te trekken door hem een kusje in zijn nek te geven. Nick begint te lachen, buigt zich naar me toe en geeft me een kusje op mijn neus. ‘please tell me’ fluister ik in zijn oor. Nick begint te lachen, ‘nee, je ziet het zo wel, we zijn er bijna’. Ik kijk hem nieuwsgierig aan maar hij schenkt er geen aandacht meer aan. Ik zucht en zet dan maar de radio aan, het liedje can’t be tamed draaien ze net. ‘i love this song’ zeg ik vrolijk en begin zachtjes mee te zingen. ‘you can sing mel, why don’t you hear it?’ zegt Nick als het liedje is afgelopen. Ik begin te blozen, ‘omdat ik niet durf te zingen’ zeg ik zacht. ‘maar je zong toch net?’ vraagt Nick verbaasd. ‘because… als mensen weten dat ik kan zingen willen ze dat ik voor ze zing, dat durf ik niet’ zeg ik zacht. Ik sla me ogen neer en staar naar mijn knieën. ‘you’re shy?’ zegt Nick langzaam. Ik knik. Ik kijk naar buiten, dit deel van LA ken ik niet. Nick stop de auto bij een klein restaurantje. ‘zijn we er?’ vraag ik aan hem. Hij knikt en stapt de auto uit. We lopen naar het restaurantje, het is rustig. ‘hoe kom je aan deze plek?’ vraag ik aan Nick. ‘Joe was er een keer geweest met demi’ zegt hij. We lopen het restaurantje in, meteen komt er een ober naar ons toe. ‘loopt u maar mee’ zegt hij. We lopen achter de ober aan naar een afgelegen plekje dat uitkijkt over de zee, op de grond liggen allemaal kussens. ‘awh this is so cute’ zeg ik zacht. Ik ga op een kussentje zitten en trap mijn hakken uit. Nick gaat tegenover me zitten, ‘do you like it?’ vraagt hij. ‘i love this place’ zeg ik glimlachend. De ober komt een fles water brengen en schenkt wat voor ons in. Als hij weg is ga ik weer door. ‘ik ga overmorgen naar New York’ zeg ik blij. ‘Really?’ vraagt Nick verbaasd. Ik knik, ‘ja ik heb mijn vader gevonden’.ik vertel over de brieven van John en over het kistje met de foto’s en de dichte enveloppen.  ‘That’s awesome’ zegt hij. Ik knik, ‘i’m so exited, ik ga gewoon mijn vader vinden’. ‘overmorgen naar New York hé?’ vraagt Nick. Ik knik. ‘dan ben ik ook in New York’ zegt Nick blij. ‘you’re kidding, right?’ vraag ik lachend aan hem. Hij schud zij hoofd, ‘nee ik ben serieus, dan zijn wij ook in New York voor interviews enzo’. ‘maybe, you can show me the city?’ vraag ik, ik voel dat ik moet blozen. ‘ofcourse, maar ik hoorde dat we die ochtend veel interviews moeten doen, en die middag hebben we een livechat’. ‘ohh’ zeg ik teleurgesteld. ‘maar ik kan ‘s avonds wel’ zegt hij. ‘okee, ik land om 6 uur’ zeg ik wat vrolijker. ‘ik kan je wel ophalen van het vliegveld?’ zegt Nick. ‘en de paparazzi dan?’ vraag ik. ‘ooit gehoord van vermomming’ zegt Nick lachend. Ik moet lachen, ik zie hem al voor me met een grote nep snor en baard. ‘ik ben benieuwd’ zeg ik lachend. Ik neem een slokje van mijn water en verslik me. Lekker gênant weer hoor, echt iets voor mij. We kletsen nog wat over de tour die over paar dagen van start gaat. Na het hoofdgerecht staat Nick opeens op, ‘wait a minute’ zegt hij en loopt weg. Ik pak mijn iphone en check of ik sms’jes heb. 1 van demi, gorgeous, ik kom morgen wel naar jou toe. miss you babe, x dem. Ik check nog even mijn email, wat e-mailtjes maar niks interessants. Een vriendin van me stuurt een link van een site. Melody, you’re a Lucky girl. dating with a superstar. Check the pics, you look great! Staat er boven. Ik ga naar de site die ze stuurde, er staan tientallen foto’s van mij en Nick. Van gister, bij de Starbucks en nog van ons samen in Londen. Knap hoe ze ons steeds weer konden vinden. Hopelijk word deze avond niet zo verpest. Nick komt terug met een gitaar in zijn hand terug. ‘you’re gonna play?’ vraag ik verbaasd. Hij knikt en gaat weer zitten. ‘and you’re gonna sing’ zegt hij glimlachend. Ik zucht, ik zou toch een keer moeten. ‘okee geef die gitaar maar’ zeg ik met tegenzin. Hij geeft hem aan me, ‘je kunt gitaar spelen?’ vraagt hij verbaasd. Ik knik, ‘ja en piano’. ‘waarom had je dat nooit verteld?’ zegt hij. Ik haal mijn schouders op, ‘er zijn zoveel dingen die je niet weet van mij’ zeg ik. Nick trekt zijn wenkbrauw op. Ik speel eerst wat op de gitaar, eerst wat makkelijks en daarna een moeilijker stuk. ‘okee en nu moet je zingen’ zegt Nick. Ik zucht, als ik het nu niet doen zal hij er wel voor zorgen dat ik het een andere keer doe. ‘okay’.  Ik begin het melodietje van catch me, van demi te spelen en later er ook bij te zingen.

Before I fall too fast
Kiss me quick
But make it last
So i can see how badly this will hurt me
When you say good bye

Keep it sweet
Keep it slow
Let the future pass
And don't let go
But tonight i could fall to soon under this beautiful moonlight

Als ik klaar ben kijkt Nick me verwonderd aan. ‘you’re great’ zegt hij. Ik haal mijn schouders op, ‘this was easy, everybody can sing this’ zeg ik. ‘okee doe dan maar een ander liedje’ zegt hij. Ik denk even na en speel dan het liedje fearless van Taylor swift. ‘en?’ vraag ik als ik klaar ben. Nick begint zachtjes te klappen, ‘het was geweldig’ zegt hij zacht. Ik glimlach en moet blozen. ‘dat zeg je tegen al je dates’ zeg ik. Nick begint te lachen, ‘ja want ik date ook zo veel’ zegt hij sarcastisch. Ik steek mijn tong naar hem uit, ‘sure Nicholas’. ‘But really, you’re awesome. Nooit erover nagedacht om zangeres te worden in plaats van actrice?’. Ik schud mijn hoofd, ‘nee, mijn moeder was actrice, en ik wil graag in haar voetsporen optreden’ zeg ik. ‘maar.. je bent geweldig, je zingt perfect’ zegt Nick. Ik begin hard te lachen, ‘dream on Nick, dream on’ zeg ik. Ik geef hem de gitaar weer en leun naar achter. ‘okee, en nu moet jij wat spelen’ zeg ik. Nick glimlacht en begint een liedje te spelen. ‘you’re amazing, maar dat wist je natuurlijk al’ zeg ik na afloop. Hij glimlacht, ‘nee ,ik hoor het voor het eerst’ zegt hij sarcastisch. ‘en wat een mooi liedje, hoe heet het?’ vraag ik aan hem. ‘Please be mine’ zegt Nick. Ik neem me voor om morgen het liedje te downloaden voor op mijn iPod. We bestellen nog een toetje en daarna lopen we weer terug naar de auto. Nick slaat zijn arm om me heen, wat me weer een veilig gevoel geeft. ‘dus we zien elkaar overmorgen?’ vraag ik voor de zekerheid. Nick knikt, ‘ik haal je van het vliegveld, en daarna laat ik je New York zien’ zegt hij, ‘de stad is echt geweldig, ik weet zeker dat je, je er thuis voelt’. We stoppen voor de auto. Ik geloof hem, als ik al naar foto’s van de stad kijk wordt ik er al verliefd op. ‘beloof het’ zeg ik zacht, ‘niet dat je opeens niet kan’. Nick is even stil, ‘beloofd’ zegt hij dan. Ik draai me naar hem om en leg mijn armen in zijn nek, ‘en anders?’ zeg ik glimlachend. ‘anders krijg je mijn lievelingsgitaar’ maakt Nick mijn zin af. Ik haal mijn schouders op, ‘is goed’. Ik trek hem naar me toe,  buig naar voren en zoen hem. Nick zoent anders dan Bryan, die deed alles heel wild, maar hij zoent rustig en teder. Ik voel de wereld vervagen, alles draait om ons. Niemand die ons nu stoort, niemand die me nu belt, alles is perfect. Als we stoppen komt de realiteit weer terug. Ik voel vlinders in mijn buik, wat echt een irritant gevoel is. Maar het kan me niet schelen, ik heb namelijk Nick gezoend. Nick glimlacht en haalt een plukje haar uit mijn gezicht. Ik leun tegen de auto en zoen hem weer. Ik doe mijn ogen dicht en geniet van het moment. Als we stoppen doet Nick een stap naar achter en loopt de auto in, ‘ik denk dat we moeten gaan’ zegt hij. ‘why?’ vraag ik verbaasd. Nick gebaart dat ik naar achter moet kijken. Ik draai me langzaam om. Kut paar mensen zijn foto’s aan het maken. Ik zucht, ‘lekker dan’. Nick glimlacht en stapt in de auto. met tegenzin ga ik ook maar in de auto zitten. ‘laten we maar gaan dan he’ zeg ik zacht. Nick zucht en geeft gas. ‘luister ik ga niet mijn mooie moment verpesten door een paar vervelende mensen’ zeg ik als we al halverwege zijn. ‘ik ook niet, laat ze maar lekker’ zegt Nick. hij legt zijn hand op mijn hand die op mijn knie licht, hij knijpt er zachtjes in. Ik denk terug over net, wat er allemaal gebeurt is. Ik krijg een stomme grijs om me gezicht, die ik de rest van de rit ook niet meer kan stoppen. Als we bij mijn huis komen zoen ik hem nog een keer voor de deur. ‘zullen we nog een filmpje kijken ofzo?’ vraag ik aan hem. Hij schudt zjn hoofd, ‘nee ik moet morgen op tour, dus ik moet denk nu al naar huis. laatste dingen regelen’ zegt hij. ik zucht, 'okee dan zie ik je in New York. ik sms als ik vertrek' zeg ik. Nick knikt en glimlacht, 'en ik bel je morgen nog wel' zegt hij. hij geeft me een kusje op mijn voorhoofd, en loopt naar zijn auto. Ik voel wat tranen opkomen, maar veeg ze snel weg. Ik huil niet om jongens. Hij zwaait en rijdt de oprit af, ik staar nog nadat hij de hoek al lang om is. Ik kan niet wachten op new york, eindelijk ga ik mijn vader ontmoeten.. 

anna | 08-08-2010 | 15:11 | Link | Reacties (3)

heart and soul

Dear Mandy,
waarom neem je niet op als ik je bel? Ik ben zo bezorgd om je, wat is er allemaal gebeurd? Waarom ben je nou vertrokken. Ik mis je zo.
Weet je nog de laatste keer dat we elkaar zagen? 2 weken geleden…
je was zo vrolijk, je leek zo gelukkig. Waarom ben je weggegaan?
Lieve Mandy, ik mis je zo.
love John.

De tranen stromen over mijn wangen, het papier wordt nat en kleverig. Ik veeg de tranen weg met mijn witte dekbed, die nu zwart is geworden door de uitgelopen mascara. Waarom moet ik hier van huilen? Zo zielig is het niet, mijn moeder heeft ene John verlaten. Hij is verdrietig, zo gaat het leven. Maar ik kan niet meer stoppen met huilen. Het is al 9 uur, maar ik heb helemaal geen trek. Ik wil de andere brieven lezen..

Dear Mandy,
het is al 2 maanden geleden dat ik je de laatste brief heb gestuurd.
Dat betekent natuurlijk niet dat ik niet aan je hebt gedacht, ik denk 24 uur per dag aan je,
7 dagen per week, elke seconde van de dag. Ik mis je.
Ze zeggen me dat ik je moet vergeten, maar ik luister niet.
Ik zie je nog voor me, glimlachend in mijn overhemd die je van me had geleend.
Op een zondag ochtend een ontbijtje etend in de tuin.
Ze zeggen me dat je me voorgoed hebt verlaten, maar ik voel je nog.
Ik voel je liefde, ik voel je lippen, ik voel je nog in mijn armen.
Ik zie je ‘s nachts naast me liggen, ik zie je naast me zitten op de bank als we een zaai tv programma kijken. Ik zie je voor me als ik in de auto zit. Ik zie je als ik droom..
Laat alsjeblieft iets van je horen,
Sweet Mandy, i miss you.
love John.

Ik lees de hele nacht de brieven, na de 3^e brief worden ze allemaal veel langer. Hij schrijft over wat hij doet,  hoe het met hem gaat. En schrijft over de mooie herinneringen die ze samen hebben. Zijn laatste brief is maar kort.

Dear Mandy,
We zijn nu een jaar verder,
na een jaar heb je nogsteeds niks van je laten horen.
Ik denk nog vaak aan je. Soms vergeet ik hoe je eruit ziet, soms zie ik je weer helder voor me staan. Zoals je was; vrolijk en aanwezig.
Ik heb besloten om verder te gaan met mijn leven, net zoals jij met de jouwe hebt gedaan.
Ik mis je.
love John.

Het is 6 uur ’s ochtends als ik de laatste brief uit heb. Ik ben gestopt met huilen, ik kon niet meer. Ik ben op. 100en vragen spoken door mijn hoofd. Wie is John? Is hij mijn vader? Leeft hij nog?  Waarom heeft mijn moeder hem verlaten? Waarom heeft mijn moeder me nooit over hem verteld? Ze zei altijd dat ik geen vader had. Ik geloofde dat. Op een dag kwam ze naar me toe toen ik in me bed lach. Ze ging naast me zitten en streelde me over mijn hoofd. ‘Melody, ik heb tegen je gelogen’ zei ze zacht. Ik keek haar met grote ogen aan, ‘maar je mag niet liegen mama’. Ze glimlachte, ‘soms mag je liegen… Ik heb je altijd verteld dat je geen vader had, natuurlijk heb jij een vader. Anders kon de ooievaar jou niet brengen. Er moet altijd een moeder en een vader zijn. Maar jouw vader is er niet’ zei ze toen. Ik keek haar verbaasd aan. Ik was nog klein, 5 jaar nog maar. Het was al laat toen ze me het vertelde, en waarschijnlijk was ze dronken. ‘Ik vind jouw lief mama’ zei ik toen. Ze glimlachte en gaf me een kus. Ze liep naar de deur en deed het licht uit. Ze fluisterde nog wat, maar ik sliep al bijna.

Ik word wakker doordat de zon in mijn ogen schijnt. Ik schrik en ga meteen rechtop zitten. Heb ik dit allemaal gedroomd? Ik kijk om me heen, en zie de brieven op mijn nachtkastje liggen. Allemaal netjes en zorgvuldig op datum gesorteerd. Ik pak de stapel en staar naar de brieven. Sommige zijn nat van de tranen, sommige helemaal doorweekt. Ik leg de brieven naast me en loop naar de badkamer. Als ik in de spiegel kijk schrik ik van mezelf. Zwarte vegen zitten verspreid over mijn hele gezicht. Ik pak een washandje en maak mijn gezicht schoon. Ik loop naar mijn kamer en pak schone kleren uit mijn kast en trek het aan.

Zzzzzz Zzzzz … Heb je vandaag wat te doen? x Nick. Mijn hart maakt een sprongetje als ik het sms’je lees. Nee, x. sms ik terug. Binnen een minuut trilt mijn iphone weer. Nu wel. Over half uurtje bij Starbucks ? Staat er.  Ok, zie je zo x. sms ik snel terug. Ik ren de trap, mijn kamer in. Wat moet ik aantrekken? Welke schoenen moet ik aantrekken, all-stars of hakken? Ik besluit om voor de all-stars te gaan, die Linn speciaal voor mij een keer besteld heeft. ‘Het zijn limited edition, omdat je zo’n goede werknemer bent’ zei ze vrolijk. Ik kreeg tranen in mijn ogen van blijdschap. Ik staar naar de all-stars en trek ze aan. Het staat perfect bij het korte broekje en het simpele hemdje. Ik haal nog een borstel door mijn haar en ren daarna de trap af. Ik pak de autosleutels van mijn tante en stap in haar BMW cabrio. 10 minuten later heb ik mijn auto geparkeerd bij de Starbucks en loop ik naar binnen. Nick is er nog niet. Ik loop naar de balie en bestel een cappuccino. De verkoopster kijkt me chagrijnig aan. ‘kunt u hem daar komen brengen?’ vraag ik beleefd terwijl ik naar een lege plaats wijs. ‘Heb je zelf geen benen dan?’ zegt ze boos. Ik kijk haar verbaasd aan. ‘ik wacht wel even’ zeg ik dan. Ze negeert me en gaat verder. Ik kijk het café rond, het is rustiger dan normaal. 2 oude oma’s zijn samen herinneringen aan het ophalen zo te zien, een paar toeristen bekijken de foto’s die ze net hebben gemaakt. Een groepje meisjes van mijn oude school kijken me arrogant aan en beginnen hard te lachen, ik negeer ze, bitches. Ze noemen zichzelf ‘‘the beautifull blondes’’ omdat ze allemaal blond haar hebben. de leider, de meest arrogante en populaire staat op en komt naar me toe. ik pak mijn koffie van de toonbank en ga aan een tafel zitten. Ze komt voor me staan en schuift een stoel aan en komt voor me zitten. ‘hey Melody’ zegt ze op een schijnheilig aardig toontje. ‘Veronica’ zeg ik arrogant. Ik haat het om arrogant te doen, maar ik moet nu wel. Ze zijn als beesten, ze ruiken als je bang bent. Ik moet me dus wel arrogant gedragen. Op haar gezicht verschijnt een vals lachje. ‘dus.. ik zie dat je weer naar bruin bent gegaan. Dat blond stond je toch niet, je leek net een hoertje’. ‘Ja ik weet het, net zoals jij eruit ziet met je porno blonde haar’ zeg ik sarcastisch. Veronica kijkt beledigd maar ze herstelt zich snel. ‘En hoe voelt het om gedumpt te worden voor je beste vriendin?’. ‘wat denk je zelf?’ zeg ik kortaf. ‘Ik weet niet, mijn vriendjes zullen dat nooit doen’. Ik zucht, ‘nee, natuurlijk niet, jij bent ook zo geweldig’ zeg ik sarcastisch. Ze kijkt me super arrogant aan, ik negeer haar blik en staar uit het raam of Nick er al aan komt. ‘wacht je op iemand?’ vraagt Veronica verbaasd. ‘Ja, eigenlijk wel’. ‘O?’ zegt ze verbaasd alsof het verassent is dat ik vrienden heb. Ze schuift haar stoel naar achter en staat op en loopt zonder iets te zeggen weer terug naar haar vriendinnen. Ze gaat zitten en fluistert iets. Als ze uit gefluisterd zijn moeten ze allemaal lachen, en draaien zich naar me om. Ik doe net alsof ik een sms’je krijg en negeer ze.  Ik kijk op als de deur opengaat. Nick staat glimlachend in de deuropening. Ik leg mijn iphone op tafel en zwaai naar hem. Hij doet de deur achter zich dicht en loop naar me toe. ik sta op en geef hem een knuffel. Ik voel de ogen van de blonde bitches branden. ‘Hey beautifull’ zegt Nick vrolijk ‘je ziet er leuk uit’ . Ik glimlach en moet blozen, ‘hi superstar, thanks’. ‘sorry dat ik zo laat ben,  ik moest nog wat regelen voor de tour’ verontschuldigd hij zich. Ik glimlach, ‘maakt niet uit, demi heeft het er al veel over gehad’. Nick staat op, ‘ik ga even wat drinken halen, moet je ook wat?’. Ik knik, ‘ja nog een cappuccino asjeblieft’. Hij knikt en loopt naar de balie, zonder dat ik het besef staar ik hem na. Als hij omkijkt draai ik snel mijn hoofd weg. De blonde bitches kijken me verbaasd aan. Veronica gebaart wat, maar ik snap hem niet. ‘O my gosh, it’s Nick Jonas’ zegt ze zacht. Ik glimlach, ‘oh you’re kidding. Ik dacht dat het mijn opa was’ zeg ik sarcastisch. Flauwe grap, maar Veronica begint hard te lachen. Ze zegt wat tegen haar vriendinnen en die beginnen ook te lachen. Aanstellers hebben aandacht nodig. Nick gaat voor me zitten, op de stoel waar Veronica net op heeft gezeten. Hij geeft me de beker dampende koffie. ‘thanks’ zeg ik dankbaar. ‘Heb je zin in de tour?’ vraag ik. Nick krijgt enthousiaste glinsteringen in zijn ogen, ‘ja heel erg’ zegt hij opgewonden. Ik glimlach, ‘gelukkig’. ‘Hoe was het trouwens in Londen?’. Nick begint enthousiast te vertellen over zijn ervaringen in Londen. Zijn optredens, zijn collega’s. Hij praat een uur lang, terwijl ik luister. Ik besef hoe jaloers ik op hem ben, ik wou dat ik ook een goede rol kreeg in een musical/film. Als Veronica en haar vriendinnen weglopen, proberen ze Nick zijn aandacht te trekken maar het lukt ze niet. Ik moet lachen om de mislukte pogingen. We kletsen nog een half uurtje totdat Nick opeens een sms’je krijgt. ‘Oh ik moet gaan’ zegt hij teleurgesteld. ‘Ooh okee’ zeg ik.  ‘maar misschien kunnen we vanavond wat doen?’ zegt hij snel. Ik glimlach, ‘ja is goed hoor’. ‘Okee een filmpje kijken ofzo?’ vraagt hij. Ik knik, ‘okee’.

Het is half 8 ‘s avonds en ik zit dik in de stres. Nick komt al over 10 minuten en ik weet niks om aan te trekken. Wat moet je aandoen naar een bioscoop met een superster? Is dit eigenlijk een date? Fuck ik zit me echt te stressen. Ik kijk naar de hoop kleren die op mijn bed liggen. het is een gigantische hoop, waarom weet ik daar nou niks leuks uit te kunnen vinden? Ik gooi wat kleren op de grond en zoek weer door de hoop. Ik pak een hoge rok uit. Deze kan wel goed zijn. Ik pak een T-shirt met een foto van een band onderuit de stapel en trek het aan. De rok doe ik er overheen. Een zwart leren jasje met studds maakt het helemaal af. Ik pak een paar hoge hakken uit mijn schoenenkast en trek die eronder aan, perfect. Ik haal de krulspelden uit mijn haar en bekijk het resultaat in de spiegel. Ik verbaas me over het goede resultaat. Tevreden staar ik in de spiegel, nu alleen hopen dat Nick het leuk vindt. Precies op tijd gaat de deurbel. Ik loop zo snel mogelijk de trap af, ik pak mijn tas van de salontafel en loop naar de voordeur. ‘hi’ zeg ik vrolijk als ik hem zie, ‘kom maar ff binnen’. Hij draagt een wit overhemd en daarover een bruin leren jasje met daaronder bruine sneakers. Ik geef hem een knuffel, ‘Kom maar even binnen’. Hij loopt achter me aan de woonkamer in, ‘groot huis hoor’ zegt hij. Ik glimlach, ‘ja mijn oom is advocaat’. ‘cool’ zegt hij zacht. Ik loop naar de keuken en pak een blik hondenvoer uit de kast en gooi wat in de voerbakken van de honden. ‘wil je wat te drinken?’ vraag ik aan Nick. ‘ja lekker’ zegt hij vrolijk. Ik glimlach en pak een fles cola uit de koelkast en 2 glazen uit een kastje en schenk in. ‘thanks’ zegt hij als ik hem een glas aangeef. In stilte drinken we onze cola op. ‘zullen we maar gaan? Anders zijn we te laat voor de film’ zegt hij als we allebei onze cola ophebben. ‘yeah sure’ zeg ik. Ik pak mijn tas van het keukeneiland en loop achter hem aan naar de voordeur. Zijn auto staat op de oprit geparkeerd. Hij loopt naar mijn kant en houd de deur voor me open, ‘thanks, that’s so Sweet’ zeg ik en stap in. Hij loopt naar de bestuurderskant en gaat achter het stuur zitten. Hij zet de radio aan, zachtjes hoor ik het liedje california girls van katy Perry en snoopdog uit de speakers. Ik begin zachtjes mee te zingen. ‘wow cd, ik wist niet dat je kon zingen’ zegt Nick verbaasd als ik uitgezongen ben. ‘no i can’t sing’ zeg ik lachend. ‘Yes you can’ zegt Nick lachend, ‘and really good, trust me’. ‘Thanks’ zeg ik blozend. Hij kijkt me aan en moet lachen, ‘lach me niet uit’ zeg ik. ‘ik lach je niet uit, ik lach je toe’ zegt hij droog. Ik trek een wenkbrauw op en staar hem raar aan, ‘sure nicholas’. Ik draai mijn hoofd van hem weg en staar naar het raam. Het begint al donker te worden, de lantaarnpalen gaan al aan. Ik zie uit mijn ooghoek dat Nick nogsteeds breed staat te glimlachen. Laat hem maar. Ik zie de bioscoop al voor ons, het felle licht brandt in mijn ogen. Ik knipper een paar keer om aan het felle licht te wennen. Nick parkeert zijn auto vlak voor de ingang. Het is rustig, valt me op. De parkeerplaats is half vol, wat vaag is voor een avond. Normaal moet je zoeken voor een vrije plaats. Ik pak mijn tas en stap de auto uit. Samen met Nick lopen we naar de bioscoop. ‘Het is echt rustig’ zeg ik verbaasd als we de bioscoophal inlopen. ‘yeah, dat hadden ze voor ons geregeld. Anders krijg je dat gezeik met paparazzi en fans. Ik denk niet dat je daar zin in hebt, ik namelijk niet’ zegt hij serieus. ‘regelen ze dat gewoon?’ zeg ik verbaasd. Hij knikt, ‘yeah’. Ik haal mijn schouders op, het zal wel. Als ik met demi op stap ging was het altijd wat rustiger dan normaal, maar ik had nooit geweten dat het gewoon geregeld werd. ‘okay chil’ zeg ik droog. Nick glimlacht en legt zijn hand op mijn schouder. ‘ik ga even wat popcorn en drinken halen’ fluistert hij in mijn oor. ‘okay, ik ga even naar de wc’ zeg ik. Hij glimlacht en loopt naar de balie. Ik draai me om en loop naar de wc. Ik doe de wc deur open, het is rustig. Een vrouw wast haar handen terwijl haar dochtertje steeds aan haar jurk trekt. Het is een grappig gezicht. Als de vrouw me ziet, tilt ze snel het kindje op en loopt de wc uit. ‘Oke? Waar sloeg dat nou weer op’, mompel ik. Ik loop naar de spiegel en werk mijn make-up bij. De wc deur gaat open en er loopt een meisje van ongeveer mijn leeftijd binnen. Ze kijkt me onderzoekend aan, haar blik gaat van beneden naar boven en weer terug. Ik haat dat. ‘Hey’ zegt ze zacht. Ik glimlach, ‘hi’. Ik pak een borstel uit mijn tas en kam snel mijn haar nog eens. Het meisje komt naast zich staan en bestudeert zich in de spiegel. Haar blik valt daarna op mij, ‘ik ken jou ergens van’ zegt ze daarna. ‘O?’ zeg ik verbaasd. ‘Ja, heb jij niet laatst auditie gedaan voor zo’n film?’. ‘Ja, dat kan wel’ zeg ik glimlachend. ‘okee’ zegt ze droog. Ik pak mijn tas en loop de wc uit, ‘veel plezier’ zeg ik nog als ik omkijk. Ze glimlacht en pakt haar tas. Nick staat al op me te wachten als ik aan kom lopen, ‘was het gelukt?’ vraagt hij. Ik knik, ‘jahoor’. Hij geeft me een beker cola, ‘thanks’ zeg ik vrolijk. Een vrouw wenkt ons en wijst naar de bioscoop zaal. ‘ik denk dat we naar binnen mogen’ zegt Nick. We lopen de zaal in en gaan ergens in het midden zitten. ‘welke film gaan we eigenlijk zien?’ vraag ik nieuwsgierig. ‘inception, die is net uit’ zegt Nick. ‘Cool, die met leonardo di caprio toch?’ zeg ik opgewonden. ‘Ja die’ zegt Nick. Het licht gaat uit en de zaal wordt zwart. Met Nick en mij meegeteld zitten er maar 10 mensen in de zaal, waarschijnlijk zijn het personeel vanwege de veiligheid ofzo. Het scherm gaat aan en er komen wat trailers van films die binnenkort uitkomen. Het is stil in de zaal, mensen hoor je af en toe fluisteren of wat geluiden van eten en drinken. Nick kijkt geconcentreerd naar het scherm. Vanuit mijn ooghoek bestudeer ik hem. Bruin haar, bruine ogen, donkere wenkbrauwen en een schattig moedervlekje, ik kan niks vinden wat hem lelijk maakt. Om zijn nek hangt een dogtag met daarop wat geschreven. Zijn haar zit perfect, alleen een klein plukje steekt uit. Ik glimlach en staar weer naar het scherm.

Na de film lopen we de zaal uit, Nick heeft een arm om me heen geslagen. Ik heb een fijn gevoel, zo’n gevoel dat ik altijd wil hebben. veilig en gelukkig.  Ik heb echt geen idee waar hij over gaat, ik lette niet op. Ik werd maar steeds afgeleid door mijn gedachten. Iets over dromen ofzo. ‘did you like it?’ vraagt Nick. Ik knik, ‘yeah good movie’.  Hij glimlacht en staart me seconden lang aan. ‘Het is al laat’ zegt hij als hij op zijn horloge kijkt. Laat? Het is half 12, ik vind dat helemaal niet laat, ik kan nog wel uren bij jou blijven. Maar in plaats van dat te zeggen knik ik en glimlach. We lopen de bioscoop uit. Het meisje dat me aansprak in de wc kijkt me verbaasd aan, ik glimlach maar. Als ik omkijk staart ze ons nogsteeds aan, wat me bang maakt. We lopen de parkeerplaats op. Opeens stopt er een busje achter ons en stappen er een stuk of 5 mensen met een mega camera uit. ‘fuck’ zegt Nick zacht. De mensen komen naar ons toe gerend en maken ondertussen honderden foto’s. het is nog maar 10 meter naar Nick zijn auto maar de paparazzi heeft ons al ingehaald. Misschien hadden we toch maar wat sneller moeten gaan lopen, bedenk ik me nu pas. Maar het is nu al te laat. Nick drukt op het knopje dat de auto open gaat en houdt de deur voor me open. Ik stap in en sla snel de deur dicht. Nick rent naar zijn kant en slaat de deur snel dicht als hij zit. ‘soms is het echt vervelend’ zucht hij. ‘dat snap ik’ zeg ik medelevend. ‘misschien moeten we volgende keer naar een plek waar ze ons niet kunnen vinden’ zegt Nick. Een volgende keer? Hij wilt me nog een keer zien, denk ik vrolijk. De paparazzi gaan nu voor de auto staan zodat Nick niet kan wegrijden. De flitsen doen pijn aan mijn ogen. Ik hou mijn arm er maar voor. Nick rommelt wat in een dashboard kastje en haalt er 2 zonnebrillen uit, ray ban staat erop. ‘zet deze maar op’ zegt hij en geeft me een zonnebril. Het is de ray ban waar ik al maanden voor spaar, maar steeds geen genoeg geld had om hem te kopen. Nick heeft er gewoon 2 in zijn auto liggen. braaf doe ik wat hij zegt en zet de zonnebril op. Meteen een heel verschil, de flitsen worden minder en mijn ogen kan ik nu gewoon openhouden. Zelf zet hij er ook een op en geeft gas. De mensen gaan snel aan de kant, maar stoppen niet met foto’s maken. Djeez hoeveel foto’s zouden ze nou hebben? Zo interessant ben ik niet hoor. Waarschijnlijk plaatsen ze er niet één dus dit was echt verspilde moeite voor hen. Nick geeft gas en rijdt de parkeer plaats af de snelweg weer op. Het is stil in de auto, ergens waar ik dus niet tegen kan. In mijn hoofd zing ik zacht het liedje quiet van demi. ‘heb je dit nou altijd?’ vraag ik dan maar. Nick schud zijn hoofd, ‘bijna nooit, alleen als ik iets interessants doe waar de media meestal wel wat van weet’. ‘Dus je wilt zeggen dat iemand ze getipt heeft?’ zeg ik verbaasd. Nick knikt, ‘waarschijnlijk wel, hoe zouden ze nou kunnen weten dat ik met jou naar de bios ga’ zegt hij. Hij heeft gelijk, hoe zou iemand dat nou kunnen weten? ‘you’re right’ zeg ik zacht. Hij glimlacht, ‘i know, i’m always right’. Ik moet lachen, ‘sure Nick, you’re not always right’. ‘Oja? Zeg dan eens waar ik over ongelijk had’ zegt Nick. Ik denk even na en dan weet ik wat. ‘voordat we elkaar zagen in dat pretpark in Londen, had je demi verteld dat je me toch nooit leuk zou vinden dus dat het verspilde tijd was’ zeg ik zacht. ‘dus, was het verspilde tijd?’ zeg ik er snel achteraan. Nick begint te lachen. Nou lekker dan, hij lacht me gewoon uit. Ik wist wel dat hij me niet leuk vindt. Chagrijnig staar ik naar voren. Als hij stopt met lachen rijden we mijn straat al in. Ik zucht en staar het raam uit. Het is een nette buurt. Grote villa’s staan naast elkaar, allemaal wit en allemaal hetzelfde kleur dak. De tuintjes zijn allemaal netjes verzorgd, allemaal symmetrisch en allemaal met groen gras. Wat een saaie buurt, er gebeurt nooit wat. Nick stopt en zet de auto voor de oprit. Ik zet mijn zonnebril af en leg hem op mijn stoel terwijl ik snel uit de auto stap. Nick doet de zonnebrillen in zijn dashboard kastje en stapt ook de auto uit. Ik loop snel naar de voordeur en steek de sleutel in het slot. ‘waarom ineens zo’n haast?’ vraagt Nick. Ik draai me naar hem om, ‘dankje voor vanavond, het was gezellig’ zeg ik kortaf. Nick kijkt me verbaasd aan, ‘wat doe je nu opeens vaag?’. Ik draai me weer naar hem toe, ‘je lachte me net gewoon uit’ zeg ik zacht. Ik staar naar de grond en ontwijk zijn blik. Nick legt zijn hand onder mijn kin en tilt die op zodat ik hem in zijn gezicht moet kijken. ‘ik lach je niet uit, ik lachte om wat je zei’ zegt Nick zacht. ‘dat is toch hetzelfde?’ vraag ik. ‘Nee, ik lachte omdat je gelijk had’ zegt hij toe. ‘had ik gelijk?’ zeg ik verbaasd.  Hij knikt, ‘yeah you’re right’ zegt hij. Ik moet glimlachen, ‘cool’ stamel ik. Hij glimlacht en buigt zich naar me toe. ik voel me warm worden. Ik voel zijn lippen op de mijne. Alles gaat vanzelf. Ik doe mijn mond open en voel zijn tong. Zzzz Zzz Zzzz just that girl, the one that’s dancing through my mind, just that girl, the girl that i’ve been tryna find. Just that girl, her style is crazy, she’s a dime. And its almost i can see her, she’s just that girl… komt er uit mijn tas. Ik schrik en trek snel mijn hoofd weg. SHIT! Moet dat nou weer net nu? ‘Sorry’ stamel ik. Nick glimlacht, ‘geeft niks’ zegt hij. Waarom bellen mensen altijd op de verkeerde momenten? Ik kijk naar het beeldschermpje, kut het is ooknog maar me tante. ‘Shit het is maar mijn tante’ mompel ik boos. ‘moet je niet opnemen?’ vraagt Nick. Ik druk haar weg, ‘ik bel haar wel terug’. ‘ik moet gaan’ zegt Nick. Nu al? ‘okay’ zeg ik. Een ongemakkelijke stilte valt. ‘Kan je morgen middag?’ onderbreekt Nick de stilte. Ik denk even na, eigenlijk is er dan een auditie, maar ik weet toch dat ik niet wordt aangenomen. Ze zochten naar actrices in de 20, dat scheelt 2,5 jaar.. ‘ja, is goed’ zeg ik vrolijk. ‘okee dan kom ik je morgen ophalen’ zegt Nick. Ik knik en glimlach. Mijn iphone gaat weer af. ‘shit nu moet ik hem echt opnemen’ zeg ik als ik zie dat het weer mijn tante is. ‘oh okay, i’ll see you tomorrow’ zegt Nick. Ik glimlach en geef hem een kusje op zijn wang, ‘see you tomorrow’ zeg ik. Hij draait zich om en loopt de oprit af. Als hij instapt zie ik hem glimlachen. Ik zwaai tot hij de hoek omrijdt. Ik druk op opnemen. ‘hey it’s mel’ zeg ik. ‘hey honey, how are you?’ vraagt mijn tante. ‘i’m fine, how is hawai?’ vraag ik. ‘It’s beautifull, jammer dat jij er niet bij bent’ zegt ze. Ik zucht, ‘ik moest werken en audities doen’ zeg ik dan maar. ‘oja, alles goed daar?’ vraagt ze. Zal ik het vragen? Misschien weet zij er wel meer van. Ik kan het altijd proberen. ‘Ik had een vraagje’ zeg ik dan maar. ‘je kan alles vragen’ zegt mijn tante. ‘okee…’ zeg ik, ik zamel wat moed in en probeer het wat uit te stellen, ‘wie is John?’ vraag ik dan.   

anna | 03-08-2010 | 20:20 | Link | Reacties (2)

london foolishy

de volgende middag, bijna avond,  slenter ik verveel door de stad. Toen ik opstond was demi al vertrokken, interviews ofzo. Ik besloot om naar wat castings te gaan, paar leken wel geïnteresseerd in me. ‘Je hebt echt acteer talent meisje’ zeiden 2 mensen. Ik loop door wat winkelstraten en bestudeer de mensen die voorbij lopen. Als ik langs een kapperszaak loop stop ik en kijk naar mijn spiegelbeeld en staar naar mijn blonde lokken. Ik heb het nooit mooi gevonden, maar Bryan wel. ‘Ik hou van blonde meisjes’ zei hij. Ik ben die dag meteen naar de kapper gegaan en heb mijn haar geblondeerd. Best wel stom eigenlijk, want een jongen moet je mooi vinden om wie je bent. Ik zucht, tijd voor verandering. Ik doe de deur van de kapperszaak open en loop naar binnen. ‘Haai’ zegt een meisje met kort zwart haar als ze me ziet staan, ‘kan ik je helpen?’. Ik knik, ‘ik wou me haar graag laten verven’ zeg ik. ‘Ga maar even zitten, ik kom zo bij je’ zegt ze vriendelijk.

Anderhalf uur later kom ik naar buiten. Ik zwaai naar het meisje en loop de straat uit. Het is al donker geworden en het wordt al aardig koud. Een koude wind gaat langs mijn lichaam, waardoor ik kippelvel krijgt. Ik loop de straat uit en steek de straat over. Ik loop nog een uurtje door londen en geniet van de stad, alles is zo anders dan LA. Hier maakt het niet uit waar je van houd, hoe je je kleed, of welke maat je hebt. Nu is het al pik donker, de maan schijnt en er zijn wel duizenden sterren aan de hemel. Ik steek de straat over en zie het parkje van gister. Ik kijk op mijn horloge, 10 uur, maar ik heb geen zin om weer naar het hotel te gaan. Ik besluit om naar het parkje te gaan. Het is rustig in het park, wat best wel logisch is om 10 uur ’s avonds. Op een bankje zit een jongen met een kapuchon en een zonnebril op. Ik glimlach en loop naar hem toe. ‘Mag ik hier zitten’ vraag ik aan hem. Hij knikt en staart voor zich uit. Ik ga zitten en leg mijn tas tussen ons in. ‘Dus… Mooie avond he’ zeg ik vrolijk. Hij knikt alleen maar. ‘Wel jammer dat het nu koud is, het was zo’n mooie dag’ zeg ik serieus. ‘Hoe was het gegaan vandaag?’ vraag ik aan hem. Hij kijkt me verbaasd aan, ‘hoebedoel je’ fluistert hij. ‘Nou hoe ging het bij Les Miserables vandaag, je moest toch 2x optreden’ zeg ik glimlachend. Hij kijkt me verbaasd aan en zet zijn zonnebril af. ‘hoe weet je nou dat ik het ben’ zegt hij verbaad. ‘Duh, dat weet ik gewoon’ zeg ik lachend, ‘ik weet heus wel dat je Nick bent, dat zag ik vanaf een afstandje al’. ‘je hebt je haar geferfd’ zegt hij verrast. Ik knik, ‘ja iets lichter dan mijn originele kleur, en met wat highlights’ zeg ik trots. Hij bestudeert me haar en knikt dan goedkeurend. Ik schud mijn haar, ‘do you like It?’ vraag ik hem. Hij knikt, ‘but i like everything about you’ zegt hij zacht. Ik begin te blozen en weet niet wat ik moet terugzeggen. Ik glimlach en staar naar de lucht. ‘what a beautifull night, i’m in love with the stars’ zeg ik maar om van onderwerp te veranderen. Nick staart nu ook naar de sterren, ‘zie je die ster daar, dat ben jij’ zegt hij en wijst naar een grote ster. ‘huh?’ zeg ik verbaasd. ‘toen ik klein was vertelde mijn moeder ons altijd dat iedereen een eigen ster had’. ‘Ooh zo..’ zeg ik langzaam. Ik staar naar de sterrenhemel opzoek naar een grote mooie ster, ‘die daar is van jou’ zeg ik als ik er een heb gevonden. Ik wijs naar een grote ster midden aan de hemel omringd door allemaal kleine sterren. ‘welke?’ vraagt Nick. ‘die daar’ zeg ik terwijl ik er weer naar wijs. Hij glimlacht en knijpt zacht in mijn hand. Ik kijk hem diep in zijn donkerbruine ogen en voel me anders.. De wereld draait opeens alleen om ons 2. Alles gaat langzaam. Nick buigt naar voren en ik voel zijn warme adem op mijn gezicht. Mijn lippen raken de zijne. Opeens kom ik weer in de werkelijkheid. Ik spring geschrokken op, ‘i’m so sorry’ zeg ik zacht. ‘Dit had niet moeten gebeuren’. Ik pak mijn tas en loop het parkje uit. Iemand pakt mijn arm vast en trekt eraan. ‘waarom loop jij altijd weg?’ hoor ik Nick zeggen. Ik zucht en draai me om. ‘slechte gewoonte?’ zeg ik glimlachend. Ik kijk naar mijn arm die Nick nogsteeds vast heeft. Nick kijkt naar waar ik naar staar, ‘ooh sorry’ zegt hij als hij doorheeft dat hij mijn arm nogsteeds vast heeft. Ik glimlach, ‘sorry van net’. ‘dat hoef je niet te zeggen’ zegt hij zo zacht dat ik het net kan horen. Weer een koude windvlaag gaat langs mijn lichaam, ik begin er van te trillen. ‘Heb je het koud’ vraagt Nick bezorgd. Ik knik, ‘ja eigenschuld’. Nick glimlacht en trekt zijn vest uit en geeft hem aan mij. ‘Nee hoeft niet joh’ zeg ik. ‘Jawel’ dringt hij aan. Ik kijk weer in zijn ogen, die me dwingend aankijken, en neem hem dan toch aan. Nick begint te lachen als ik het vest aan heb. ‘en?’ vraag ik vrolijk. Ik draai een rondje om hem te showen. Het vest is een paar maten te groot maar hij zit heerlijk. ‘perfect’ zegt hij lachend. Ik kijk naar het veel te grote vest, ‘i know, ik hou hem denk maar’. Nick wil wat zeggen als me ringtone afgaat. Ik graai mijn iphone uit mijn tas en lees het smsje. Hey sunshine. Waar ben je nu? Zin in een filmpje, ik heb een leuke gekocht net. x d. ‘van wie?’ vraagt Nick. ‘Demi, ze vraagt of ik een film met haar wil kijken’. ‘Ooh’ zegt Nick teleurgesteld. ‘Als je wilt kan je mee gaan?’. Nick schudt zijn hoofd, ‘nee hoeft niet, ik ga zo weer naar mijn hotelkamer’. Ik glimlach. Hij slaat een arm om me heen en loopt met me mee naar mijn hotel. ‘we nemen deze keer de trap’ zeg ik lachend als we de lobby inlopen. Op de 3^e verdieping heb ik daar al spijt van maar ik stap vrolijk door. Als we voor onze deur staan wordt het opeens stil. ‘Wil je echt niet mee?’ vraag ik hem. Hij schudt zijn hoofd, ‘nee joh’. Ik glimlach. Hij buigt zich naar me toe en geeft me een kus op mijn voorhoofd. Ik krijg een gevoel dat ik flauw val maar kan me nog net inhouden. ‘Ik spreek je wel weer’ zegt hij glimlachend. Ik kan alleen dom knikken, ‘ja’ kan ik er alleen uitkrijgen.

Demi moet 2 dagen eerder al weg, ze gaat het volkslied zingen bij een honkbalwedstrijd. Ik besluit om te blijven en nog wat castings af te gaan. Van Nick hoor ik niks meer.

‘Ik ben thuis’ roep ik hard als ik de voordeur achter me dichtgooi. Mijn hond Lassie komt vrolijk naar me toe rennen en begint opgewekt tegen me op te springen. ‘ik ben ook blij om jou te zien’ zeg ik glimlachend. Ik sleep de mega koffer achter me aan en zet hem bij de trap. ‘Ik ben in de keuken’ roept me tante. Ik trap mijn all-stars uit en loop de keuken in, Lassie volgt me op mijn hielen. ‘Dag lieverd’ zegt mijn tante vrolijk als ze me ziet. 'Leuk je haar zo' zegt ze vrolijk. Ik glimlach. Ze geeft me een kus en gaat weer verder met koken. ‘hoe was het?’. Ik glimlach, ‘geweldig, londen is echt prachtig’. ‘Ik ben er nog een keer met je moeder geweest, paar jaar geleden vlak voordat ze overleed’. Een steek gaat door mijn maag, dat had ze nou weer net niet hoeven zeggen. ‘oh’ zeg ik zacht. ‘ooh sorry liefje, dat had ik niet moeten zeggen. Stom’ zegt ze als ze mijn gezicht ziet. Ik glimlach en ga aan de keukentafel zitten en blader door een tijdschrift. ‘heb je honger?’ vraagt mijn tante. Ik knik en glimlach, ‘dat vliegtuig eten was echt niet te vreten’. ‘Mooi, we eten namelijk pasta, dat is toch je lievelingseten?’ zegt ze vrolijk. Ik knik en voel mijn maag al knorren. ‘kan jij de tweeling even halen? Ze spelen bij william’ vraagt me tante. ‘Nee ik heb geen zin’ zou ik eigenlijk moeten zeggen, maar in plaats van dat zeg ik braaf, ‘ ja natuurlijk’. Ik sta op en pak de autosleutels van de tafel, ‘ik ben zo terug’ zeg ik zacht. Ik loop naar de garage en stap de auto van mijn tante in.

Een week lang doe ik niet veel, demi heeft het druk en mijn vriendinnen zijn druk bezig met hun studie of werk. Uit verveling heb ik maar besloten om zelf vaker te gaan werken. Het is rustig in de winkel, een paar toeristen zijn wat schoenen aan het passen. Het is ook tegen sluitingstijd, dus dit zijn de laatste klanten. Ik leun tegen de toonbank en dagdroom wat. ‘maar je hoeft niet zo veel te werken, je hoeft trouwens helemaal niet te werken’ zei mijn oom. Maar als ik niet werkte zou ik me nog schuldiger voelen. Ik wil niet dat mijn oom en tante mijn kleren en andere spullen betalen, onderdak en eten vind ik al genoeg. ‘Mis je je moeder wel eens?’ vroeg daniel, de jongste wel eens. ‘Ja, maar ik ben ook blij met jullie’  antwoorde ik toen. Hij glimlachte trots, elke keer als ik dat weer zei. Het is al 8 jaar geleden dat mijn moeder overleed door een auto-ongeluk. Sindsdien woon ik bij mijn oom en tante in Amerika. Mijn vader heb ik nooit gekend. Toen ik geboren werd is mijn moeder samen met mijn oma en opa naar Nederland verhuisd. ‘ Kan ik hier afrekenen?’ zegt een vrouw en haalt me uit mijn dagdroom. ‘Ja natuurlijk’ zeg ik vriendelijk. Ik reken de all-stars af en doe de doos in een plastic tas. ‘ Fijne dag nog’  zeg ik vrolijk. De vrouw glimlacht en loopt samen met haar dochter de winkel uit. Mijn iphone trilt in mijn zak. Ik kijk de winkel rond opzoek naar mijn manager, Linn, maar die heeft het druk met een klant. Stiekem pak ik mijn iphone en lees snel het sms’ je. Waar ben je? We moeten praten. Smst Bryan me. Ik ben aan het werk, over een half uurtje klaar. xx sms ik standaard terug. Als ik op verzenden heb gedrukt besef ik pas wat ik heb gedaan. Ik heb hem terug gesmst, en ik had het contact verbroken. Snel probeer ik een uitweg te verzinnen, zeggen tegen linn dat ik ziek ben en vragen dat ik een halfuur eerder weg mag? Nee, dat heeft toch geen zin. Terug sms’en en zeggen dat ik helemaal niet aan het werk ben, maar nogsteeds in het buitenland? Nee, dat gelooft hij toch niet. Ik zucht en bedenk nog 100 plannen, alleen de tijd gaat veel ste snel. Voor ik het weet is er al een halfuur voorbij en sta ik buiten. ‘Tot morgen’  roept Linn vrolijk terwijl ze wegrijdt. Ik zwaai en glimlach. Wat nu? Ik kan nog snel weglopen en naar huis gaan, daar kan ik me verstoppen. Maar het is al te laat. De auto van Bryan stopt voor me en het raampje gaat naar beneden. ‘stap in’  zegt hij kortaf. Ik loop zo langzaam mogelijk naar de portier en stap in. Bryan geeft gas en rijdt meteen weg. Het is stil in de auto, ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Bryan stopt in een straat, wat niet zo ver weg is van het huis van mijn oom en tante. ‘Waarover moesten we praten?’  zeg ik zacht. ‘ dat weet je heus wel’ zegt Bryan kortaf. ‘Nee, ik heb geen idee. Het is uit, jij bent een hufter. Dat is het enige wat ik weet’ zeg ik droog. ‘ neem dat terug’  zegt Bryan boos. Ik staar nogsteeds voor me uit. ‘ik neem niks terug’ zeg ik. ‘Je gaat me niet voor hufter uitmaken, vieze slet!’ schreeuwt Bryan opeens in mijn oor. Ik schrik me dood. ‘Slet. Slet? Slet! Ik weet niet hoor, maar je nieuwe vriendinnetje is een slet’ zeg ik boos. ‘Mijn nieuwe vriendinnetje is geen slet’. ‘ Ooh echt wel, als je iemands vriendje afpakt ben je een slet’. ‘Ik wou je nog terugnemen, maar nu weet ik weer waarom ik met je vriendinnetje ging. Zij kan tenminste normaal doen, dat kan jij niet’ sist Bryan boos. Ik moet me inhouden om echt niet te gaan schreeuwen. In plaats van dat stap ik boos de auto uit. ‘Rot lekker op, ik hoef jou niet meer’ zeg ik boos. Ik sla keihard de autodeur dicht en trap tegen de auto. Bryan doet het raampje open, ‘bitch’ zegt hij kwaad. Ik kijk hem arrogant aan, ‘zoek een leven Bryan’. Ik pak mijn tas en loop weg.

Paar dagen gaan voorbij. Ik heb niks meer van Bryan gehoord, gelukkig maar. Mijn oom en tante, nicht en neefjes gaan op vakantie. ‘Weet je zeker dat je niet meewilt?’ vraagt mijn tante bezorgd voor de 1000^e keer. Ik knik, ‘ heel zeker, ik ga die 2 weken hard werken’ zeg ik glimlachend. Ze geeft me een knipoog en stapt de auto in. ‘Geen feestjes geven he’ zegt ze lachend. ‘Elke avond’ zeg ik lachend. Ze geeft me een kus handje en ze rijden weg. De 2ling zwaait me vrolijk na, terwijl Jen, mijn nicht van 15 me boos nakijkt. ‘waarom moet ik nou weer mee’  hoor ik haar boos mompelen. Als ze de hoek om zijn loop ik de oprit weer op en loopt het huis weer binnen. Eindelijk het rijk voor me alleen, geen tante die me vraagt om de 2ling weer eens op te halen. Geen nichtje die al mijn kleren van me steelt. Geen vervelende 2ling die constant met me willen spelen. En geen oom die irritante grapjes maakt. Het huis voor mij alleen…  Lassie licht te slapen in de tuin, naast haar licht jay de hond van mijn oom en tante. Ik glimlach en spring op de bank. Deze dag ga ik nuttig gebruiken, dat betekent dus helemaal niks doen.  ik kijk naar wat tv programma’s maar na een uur verveel ik me al. Het is wel anders, zo alleen. Normaal zijn er altijd 5 mensen om me heen. Ik zucht en besluit om eens het huis op te gaan ruimen. Na 4 uur heb ik het hele huis netjes gestofzuigd, afgestoft en opgeruimd. Alleen de zolder nog. Ik kom nooit op de zolder. Als ik de trap op loop en het lichtknopje heb gevonden kom ik in een donkere ruimte. Ik loop naar het raam en zet hem wagenwijd open. Een warme lucht waait naar binnen. Ik doe mijn ogen dicht en geniet van het zonnetje wat in mijn gezicht schijnt. Als ik mijn ogen opendoe zie ik pas hoe grote rommel de zolder is. Het staat vol met oude spullen, een baby bedje van Jen. Een oude schommelstoel en een hoop dozen. Helemaal achterin staat een oude schildersezel. Het licht van de zon schijnt op een paar dozen die ergens achterin staan. Nieuwsgierig loop ik er naartoe en maak ze open. Spullen van mijn moeder. Ik zet de doos op de grond en ga ervoor zitten. Wat foto’s van toen ik klein was liggen boven aan. Foto’s van mijn eerste kerst, mijn 5^e verjaardag en nog een foto van mij en mijn moeder samen in het park in Amsterdam. Ik kijk naar de foto’s en besef hoe erg ik op haar lijk. Onder de foto’s licht een fotoalbum vol met foto’s van mijn moeder en mij samen. Als ik hem doorblader voel ik me verdrietig worden. De laatste foto is gemaakt een week voor het auto-ongeluk. Er loopt een traan over mijn wang en valt op de foto. Snel veeg ik het weg, voordat de foto beschadigd. Ik leg het fotoalbum naast me en graai in de doos. Paar oude knuffeltjes, een paar babyschoenen en een sjaaltje die mijn oma voor me gebreid had. Helemaal onderaan licht een stapel met een stuk of 15 brieven. Mandy Lisa Brown, staat er boven geschreven met een rommelig handschrift, de naam van mijn moeder. De brieven zijn ongeopend, en nog verzegeld. Wie heeft deze brieven geschreven? En waarom heeft mijn moeder ze nooit geopend? Spookt er door mijn hoofd. Ik leg ze weer in de doos en stop de foto’s erin. Ik loop naar het raam en doe het weer dicht, daarna pak ik de doos op en loop de trap weer af, mijn kamer in. Ik gooi de inhoud van de doos op mijn bed en pak de eerste brief. Voorzichtig maak ik hem open, zonder iets te scheuren pak ik de brief en vouw hem uit.

Dear Mandy,                                        4 maart 1992, 
het is al een tijdje geleden dat je bent weggegaan. Opeens was je het huis uit, en liet alleen een briefje achter met, “don’t worry, i’m fine. Zoek me niet, ik heb tijd nodig”. De eerste paar dagen maakte ik me geen zorgen. Toen het weken werden begon ik me steeds meer zorgen te maken, en uiteindelijk heb ik nachten niet geslapen.
waar ben je toch? En wat is er gebeurd? Waarom heb je het opeens uitgemaakt, en waarom ben je zomaar vertrokken zonder niks meer van je te laten horen.
ik mis je, en wil je terug.
lieve mandy, ik wil dat je weet dat ik van je hou.
loves John.

Als ik de brief lees moet ik weer bijna huilen. Wie is John en waarom heef mijn moeder hem verlaten? Waarom maakte mijn moeder het uit?

anna | 21-07-2010 | 18:12 | Link | Reacties (3)

things will never be the same.

De volgende middag zitten we uitgeput in de starbucks. ‘Ik ben zo blij dat ze hier in londen ook een starbucks hebben’ zeg ik opgelucht. ‘Ja inderdaad, lekker tijdens het shoppen ff koffie halen’ zegt ze vrolijk, ‘net zoals thuis’. Bij het woord thuis krijg ik weer een steek in mijn maag. Demi heeft me meegenomen naar londen voor afleiding. ‘Thuis’ fluister ik zacht. ‘Ooh sorry Melody’ zegt demi zacht. ‘Ik was hem net weer vergeten’ zucht ik verdrietig. ‘Kom op, je kan niet je hele leven aan bryan blijven denken. Hij heeft je gedumpt voor een ander!’ roept ze. Mensen kijken ons verbaasd aan, maar demi kan het niks schelen en gaat weer verder. ‘Hij dumpt je voor een sletje, en nog het ergst is dat hij dat ooknog via sms doet’. Ik zucht, ‘nogmaals bedankt voor het herhalen demi’. ‘Maar het is zo, je kan niet blijven treuren om hem’. Ik knik en staar uit het raam naar buiten. De voorbijgangers kijken allemaal geïnteresseerd naar binnen. Opeens komt een bekende jongen aanlopen. ‘Demi wat doet Nick hier?’ vraag ik verbaasd. ‘Ehh geen idee’ liegt ze. ‘Ik weet dat je liegt, belde hij daarom?’. ‘Ehm een soort van’ zegt demi schijnheilig. Ik zucht, ‘demi je kan hem echt niet met me koppelen. Je weet dat het nog maar net een week uit is met bryan’. Nick zwaait naar ons, en demi zwaait vrolijk terug. Ze wenkt dat hij binnen komt, stiekem duim ik dat hij het niet doet maar hij doet het toch.  ‘Hey girls’ zegt hij vrolijk. Demi staat op en geeft hem een knuffel. Ze kijkt me dwingend aan, ik zucht en sta ook op. ‘Krijg ik ook een knuffel van jou’ zegt Nick glimlachend. Ik probeer te glimlachen en geef hem een knuffel. Weer moet ik blozen, ik probeer het te verbergen maar demi heeft het al gezien. Ze geeft een knipoog aan me en staat op. ‘Ik ga weer naar het hotel’ zegt ze. ‘Hoezo’ zeg ik paniekerig. Ik wil ook mijn tas pakken maar demi kijkt me boos aan. Ze pakt me bij mijn arm en trekt me mee. ‘Wait a second Nick, we moeten even naar de wc’ zegt ze. Nick kijkt ons niet begrijpend aan en loopt naar de bar om wat te bestellen. ‘Blijf bij hem’ zegt demi tegen me als we bij de wc’s staan. ‘Waarom, je weet dat ik hem niet mag’ zeg ik verbaasd. ‘Kom op Mel, ik zie heus wel dat je hem wel leuk vind. En hij vindt je ook leuk’. ‘Echt?’ vraag ik zacht. Ze knikt en glimlacht. ‘Ga gewoon wat met hem doen, ik ga naar hotel. Als het echt heel stom is zeg je gewoon dat je straks ergens heen moet’ zegt ze. Ik kijk haar boos aan, ‘je had dit al bedacht he’. Ze glimlacht trots, ‘ja gisteravond toen Nick belde. Maar hij weet van niks hoor’. Ik zucht en check in de spiegel mijn haar. ‘Okee dan’ zeg ik zogenaamd met tegenzin. Demi glimlacht en geeft me een knuffel, ‘veel plezier’. Demi pakt haar tas en trekt me de wc’s uit. Nick is aan ons tafeltje gaan zitten en drink van zijn koffie terwijl hij een sms’je stuurt. Ik zucht en kijk demi boos aan, ‘bedankt’ sis ik. Demi loopt naar Nick en geeft hem een knuffel. ‘moet je echt weg?’vraagt hij. Demi knikt, ‘ja heb nog een afspraak’ liegt ze. Ik kijk naar demi’s gezicht en vraag me af waarom Nick niet door heeft dat ze liegt. Demi pakt haar tas weer op en loopt de Starbucks uit, ik ga zitten en kijk haar na totdat ze de straat uit is. ‘dus…’ zeg ik langzaam. Nick glimlacht en neemt een slok van zijn koffie. ‘Je bent wel veranderd’ zegt hij. Ik glimlach en speel met mijn geblondeerde haar, ‘moet k dat als een compliment opvatten of niet?’ zeg ik zacht. ‘Ja zeker’ zegt Nick. Ik glimlach en staar naar buiten. Het is rustig op straat, soms lopen er wat mensen voorbij maar die hebben waarschijnlijk haast waardoor ze zowat rennen. Ik zucht en denk aan LA, waar ik voorlopig niet meer naartoe wil. ‘Waar denk je aan?’ vraagt Nick nieuwsgierig. ‘thuis’ zeg ik zacht. ‘mis je la?’ Ik schud mijn hoofd, ‘nee, ik kan er voorlopig niet meer naartoe. Het is een zootje daar’. Nick kijkt me verbaasd aan, ‘why?’. ‘Alles is fout gelopen, ik werd gek daar. Ik ben met demi hiernaartoe gegaan om ervoor te vluchten, zodat ik er niet meer aan hoef te denken’ zeg ik verdrietig. Ik veeg de traan weg die over me wang loopt en snuif. ‘But i’m okay now’. Ik probeer te glimlachen maar dat lukt niet echt. Ik neem een slok van mijn cappuccino om even niet te hoeven praten. ‘Alles komt goed’ zegt Nick zacht. Ik glimlach en sta op, ‘zin om naar buiten te gaan?’. Hij knikt en pakt zijn koffie en zijn mobiel. ‘let’s go’ zegt hij vrolijk. Ik glimlach en pak mijn tasjes met kleding en schoenen. ‘waar wil je heen?’ vraagt hij aan me. ‘ehm maakt mij niet uit’ zeg ik wat vrolijker. Nick houdt de deur voor me open en ik glimlach naar me. Ik voel de warme lucht langs me gaan, het is benouwd op straat. Heel anders dan in LA waar het altijd warm is. Ik zucht, LA…. Ik kijk de straat rond en wacht tot Nick vertelt waar we naartoe gaan. ‘Park?’ vraagt hij vrolijk. Ik knik en loop achter hem aan de straat uit. Ik ben blij dat ik vandaag mijn all-stars heb aangetrokken in plaats van mijn hoge hakken. Ik loop een tijdje naast hem en weet niks te zeggen. Ongemakkelijke stilte, noemen ze dat. Best wel vaag want dat heb ik nooit met jongens, normaal ben ik one of the guys, of just that girl. Maar bij Bryan voelde ik me anders, ik voelde me speciaal. Maar dat veranderde na een paar weken, hij deed opeens heel afstandelijk en vaag. Als ik hem belde zei hij dat hij geen tijd had, en me later terug zou bellen. Alleen heeft hij dat nooit gedaan. Hij was fout, een bad guy. Maar ik zag het gewoon niet, ik wilde het niet zien. Totdat ik een keer hem wilde verassen en bij hem thuis kwam, zonder eerst te bellen. De deur stond open, wat normaal was bij hem thuis. Ik liep door en groette zijn moeder, die zoals altijd in de keuken stond te bakken. Ik rende de trap op, terwijl zijn moeder me nog wat na riep. Ik negeerde het en deed de deur van zijn kamer open. Daar lag hij, op zijn bed. Zoenend met een meisje. Ik schrok me dood en begon te schreeuwen en te vloeken. Hij stond op en het meisje op, toen ik haar herkende werd ik nog bozer. ‘Je gaat vreemd met mijn beste vriendin’ riep ik kwaad. Bryan probeerde me nog tegen te houden maar ik rende huilend zijn huis uit. Dat gebeurde precies 3 dagen geleden. Later kreeg ik nog een sms’je. Ik maak het uit. Stond er. ‘We zijn er’ zegt Nick. Ik schrik op uit mijn gedachten en steek de straat over en loop het park in. ‘Wat was je stil’ zegt hij zacht. Ik knik, ‘sorry’ zeg ik zacht. Hij glimlacht naar me. Ik staar in zijn bruine ogen. ‘maakt niet uit’ zegt hij, ‘ik vind het al cool dat we samen iets doen’. Ik staar nogsteeds in zijn bruine ogen, en voel mezelf lichter worden. Opeens begint het te regenen. ‘Shit’ zeg ik zacht. Ik kijk omhoog naar de lucht, donkere wolken schuiven voor de zon. Opeens begint het nog harder te regenen, ik hoor wat gerommel in de verte. ‘Laten we dan maar ergens naar binnen gaan’ zeg ik. ‘Mijn hotel is hier vlakbij’ zegt Nick. Ik haal mijn schouders, ‘laten we dan maar gaan’.

anna | 14-07-2010 | 14:29 | Link | Reacties (7)